تبلیغات
...پاورقی فرهنگ و ارتباطات - مطالب دانشگاه‌امام‌صادق‌علیه‌السلام

...پاورقی فرهنگ و ارتباطات

حرف‌های زده نشده در حوزه معارف اسلامی، دین، حکومت (سیاست‌گذاری عمومی)، جامعه اسلامی، فرهنگ و ارتباطات

سه شنبه 24 مرداد 1396

هرچند حاجی میرلوحی (مدیر کل روابط عمومی و داماد خاندان مهدوی کنی) در بیان سیره مرحوم آیت‌الله مهدوی کنی (رئیس فقید دانشگاه امام صادق علیه‌السلام و رئیس فقید مجلس خبرگان رهبری)، از مخالفت‌های ایشان با قطع درخت سخن گفته است، در سال‌های پس از ارتحال ایشان شاهد ناملایمتی‌های فراوانی از سوی دانشگاه امام صادق علیه‌السلام با طبیعت هستیم. چندی است که با شدت یافتن این روند، رسانه‌های جمعی هم به آن حساس شده‌اند و خبرهایی در این زمینه منتشر کرده‌اند. (مثلاً انصاف‌نیوز: تخریب باغ‌های تهران به دانشگاه امام صادق علیه‌السلام رسید)

مسئله تربیت زیست‌محیطی و ارتباط با محیط‌زیست، بی‌شک مهم‌ترین مسئله امروز جهان است. در اسلام نیز، قطع کردن یک شاخه درخت، مانند قطع کردن بال فرشتگان است. متأسفانه بسیاری از افراد به ظاهر متدین در جمهوری اسلامی خود متولی قطع درختان و دشمنی با طبیعت شده‌اند و کارنامه سیاهی را برای کشور به یادگار گذاشته‌اند. 

جالب است بدانید آمریکایی‌ها در هنگام تولیت دانشگاه امام صادق علیه‌السلام (با عنوان دانشکده مدیریت هاروارد) کارنامه درخشانی از توجه به ارتباط با محیط‌زیست از خود به یادگار گذاشته‌اند و جنگل‌باغ‌ها و جوی‌های زیبایی برای جمهوری اسلامی به میراث گذاشتند که متأسفانه با سوءمدیریت و نادانی، عمده آن به فنا رفته است. حوض‌ها پر شده‌اند یا خالی از آب. جوی‌ها را دیگر نگو. اما قصه درخت‌ها غصه دیگری است. هرچند تکذیب کنند و بگویند درخت‌ها را جابه‌جا کرده‌اند و هیچ درختی قطع نشده است؛ بگذار صریح بگویم خاک بر سر پروپاگاندای «دروغ» دانشگاه امام «صادق».

مثلاً این درخت بید مجنون برای ما خیلی خاطره‌انگیز است. برخی کلاس‌های درسمان زیر سایه همین بید برگزار شد. بیدی که قطعش کردند و بعد جایش را هم پر کردند. ای کاش، عوض این بید، یک درخت دیگر می‌کاشتند.
درخت بید مجنون؛ درخت خاطره انگیز دانشگاه امام صادق علیه‌السلام
درخت بید مجنون! قبلاً بیشتر به درخت‌ها حساس بودیم؛ واقعاً خیلی کم پیش می‌آمد درختی را قطع کنند. به تدریج، قطع درختمان هم برایمان عادی شد. 
دانشکده‌ها از سمت بخش معارف اسلامی
دهه هشتادی‌ها! یادتان هست؟! دانشکده‌ها سرسبز بودند. ساختمان مرکزی سرسبز بود. طراوات از دیوارهای دانشگاه می‌بارید. یادتان هست پشت بلوک ۹ سبزی می‌کاشتید؟ یادتان هست با خرمالوها سر و سری داشتید؟!
دانشگاه امام صادق علیه السلام باغ خرمالو
حالا دیگر اقامتگاه‌ها را به بیرون دانشگاه منتقل کرده‌اند. دانشجویان مجرد شهرستانی باید شش‌هفت‌سال در قوطی‌کبریت‌های شش‌طبقه زندگی کنند بدون درخت. بعد می‌گویند چرا بچه‌ها این‌قدر فیلم زبان اصلی می‌بینند! 
درخت‌های کنار مسجد
حدس بزنید از این چند درخت که هر روز از کنار آن‌ها می‌گذشتید و به مسجد و رستوران می‌رفتید، چند درخت باقی‌مانده است!
اینجا (تصویر پایین) ساختمان‌های شش‌طبقه ساخته‌اند تا دانشجویان را به بیرون محوطه اداری دانشگاه منتقل کنند و کارمندان را در خوابگاه‌های قبلی اسکان بدهند و رستوران ویژه اساتید را در بلوک ۹ برپا کنند.
اقامتگاه جدید دانشگاه امام صادق علیه‌السلام
اینجا (محوطه دانشکد‌ه‌ها) هم اولش گفتند مثل جنگل بود. خواستیم بهسازی کنیم مثل دانشگاه‌های خارجی چمن بشود و کم‌درخت. نمی‌دانستند ذات باغ‌ایرانی، پردرخت است و ابهام‌انگیز. حالا هم می‌گویند خاکش مشکل داشت! 
4567987587687628768674
این هم چند عکس از درخت‌هایی که دیگر نیستند؛ مربوطه به همین چند روز اخیر. این درخت‌ها در محوطه اطراف مسجد بوده‌اند. قضاوتش با شما که آیا این‌ها را قطع کرده‌اند یا جابه‌جا! به هر حال، به نظر من اگر مجبور هم شده‌اند، باید به ازای تک‌تک درخت‌هایی که جایشان خالی شده، دوباره درخت بکارند.
قطع درختان دانشگاه امام صادق علیه‌السلام
قطع درختان دانشگاه امام صادق علیه‌السلام
قطع درختان دانشگاه امام صادق

قطع درختان در دانشگاه امام صادق علیه‌السلام
یادتان هست از دانشگاه که می‌آمدی تو، انگاری به بهشت وارد شده‌ای. دو طرف این‌قدر درخت بود که نه می‌توانستی پارکینگ را ببینی، نه درمانگاه را. از همان اواخر دهه ۸۰ شروع به قطع گزیده درختان کردند. هنوز هم مشغول‌اند و نتوانسته‌اند همه را قطع کنند. هر چاله، یک درخت است که در همین اواخر قطع شده است. 
قطع درختان دانشگاه امام صادق علیه السلام



قطع درختان دانشگاه امام صادق علیه‌السلام

  • نظرات() 
  • سه شنبه 17 مرداد 1396

    توضیح: بخش‌هایی از این مصاحبه در خبرنامه دانشجویان ایران (+) منتشر شده است.

    خداحافظی با مرجعیت علمی در دانشگاه امام صادق علیه‌السلام

    مصاحبه با یکی از دانشجویان دکتری دانشگاه امام صادق علیه‌السلام

    اشاره:

    حمید درویشی شاهکلائی، از قدیمی‌های دانشگاه امام صادق علیه‌السلام است؛ تاکنون ۲۵ نیم‌سال در این دانشگاه حضور داشته و تجربیات تشکیلاتی زیادی دارد. او در زمینه درس هم بارها مورد تقدیر دانشگاه قرار گرفته و با کسب رتبه یک کنکور سراسری دکتری، توانمندی علمی را به اثبات رسانده. او هم‌اکنون یکی از دانشجویان دکتری این دانشگاه است که نسبت به آینده آن به شدت نگران است.

    شما سه سال منتظر تشکیل دوره دکتری در دانشگاه امام صادق بودید. رتبه یک کنکور سراسری را هم داشتید. در بورس اعزام به خارج هم قبول شده بودید. واقعاً چرا ماندید تا بتوانید در دانشگاه امام صادق علیه‌السلام دکتری بخوانید؟!

    [با خنده] اشتباه کردم! پشیمونم!

    نه! جدی چرا؟

    جدی گفتم. ما می‌خواستیم قدمی برای کارهای میان‌رشته‌ای برداریم. قدمی برای مرجعیت علمی برداریم. قدمی برای علوم انسانی اسلامی برداریم. ما وظیفه داشتیم حسب دستور ولی معظم فقیه در دیدار غدیر ۱۳۸۴،‌ این دانشگاه را قوی کنیم. این‌جا رسالت ویژه‌ای برای علوم انسانی اسلامی، مرجعیت علمی و تربیت اسلامی دارد. ما نسبت به این رسالت، احساس تکلیف کردیم! ما حاضر بودیم سختی‌های اینجا را تحمل کنیم. در حالی که می‌توانستیم در دانشگاه‌های دیگر، با گذراندن ۱۸ واحد و طی دو سه سال دکتری بگیریم، امام صادق را انتخاب کردیم که تعداد واحدهای درسی آموزشی مقطع‌دکتری‌اش دو برابر دیگر دانشگاه‌ها است...

    پس، شما با سختی‌های دانشگاه آشنا بودید و خودتان انتخاب کردید!

    ما در دوره کارشناسی‌ارشد پیوسته با سختی‌ها و روندهای ناصحیح دانشگاه امام صادق آشنا بودیم. ما شاهد اعتراضات مکرر دانشجویان مثلاً در سال ۱۳۸۷ و ۱۳۸۹ بودیم. ما پاسخ‌های غیرمسئولانه مرحوم آیت‌الله مهدوی کنی، رئیس فقید دانشگاه را هم یادمان است! بین‌الهلالین عرض کنم خوب است این کسانی که برای ایشان یادواره برگزار می‌کنند، به تبیین اختلافات دیدگاه‌های ایشان و دیدگاه‌های دیگر بزرگان نظام هم بپردازند. بحث ما ضعف‌ها و ناکارآمدی‌های دانشگاه امام صادق نیست. کما اینکه بحث ما نقاط مثبت دانشگاه هم نیست. بحث من ناظر به سؤال شما این است که ما در دوره دکتری شاهد افول شدیدی در امور آموزشی و پژوهشی بودیم. به جرئت باید گفت محتوا و استادان دوره کارشناسی، کیفیت بالاتری داشتند. امور ادرای و اجرایی دوره کارشناسی خیلی قوی‌تر از دکتری بود. در ساختار‌های آموزشی و تربیتی مثل مدرسه و دانشگاه،‌ همه چیز باید در خدمت دانش‌آموز یا دانشجو باشد ولی گویا هیچ‌کس ما را نمی‌دید!

    خیلی سخت‌تر از دوره کارشناسی بود؟

    وحشت‌ناک! دوره دکتری ما مجموعه‌ای از رنج‌های بی‌حاصل بود. فقط سختی «کاشت» و «داشت» را کشیدیم و از برداشت خبری نبود. چیز جدید خاصی به ما اضافه نشد. فقط اذیت شدیم.

    دوره دکتری ما در شأن دانشگاه ما نبود. مثلاً کتابی که دوست من ۱۰ سال پیش در سال دوم کارشناسی دانشگاه پیام‌نور می‌خواند، برای مقطع دکتری ما انتخاب می‌شد. خب، این تحقیر شأن دانشجوی دکتری است؛ پایین آوردن سطح دانشگاه است. خود ما در مقطع دکتری یک سال تمام فقه متاجر ۴۰۰ سال پیش را متن‌خوانی کردیم! رشته ما ارتباطات است، این کتاب هم درباره احکام اقتصادی اسلام است! چرا باید وقت ما را این‌گونه هدر بدهند؟ متن‌خوانی را دانشجوی سال دوم کارشناسی هم می‌تواند انجام بدهد.

    عجب!

    من که هنوز چیزی نگفتم! از توهین‌ها و تحقیرات ساختاری و اجرایی که بگذریم، حتی این اواخر به توهین و تحقیر زبانی هم روی آوردند. آن مقام مسئول می‌آید به دانشجویان سال‌پایینی می‌گوید که این‌ها یک عده دانشجوی ضعیف هستند که لیاقت این دانشگاه را ندارند و ما به همین دلیل از این‌ها پول می‌گیریم! با ما در دانشگاه خودمان این‌طوری رفتار می‌شود. پشت سر ما کلی حرف می‌زنند. یک کسی پیدا شد در زیر گنبد مسجد دانشگاه امام صادق علیه‌السلام، در کلاس اخلاق، در روی آن صندلی که روزگاری مرحوم مهدوی و دیگر بزرگان می‌نشسته‌اند، به دانشجویان سال‌پایینی می‌گوید دکتری در همه جا پولی است! علیه یک عده دانشجوی ساده دکتری، دروغ‌پردازی می‌کنند؛ آن هم دروغ‌های شاخ‌دار و بزرگ.

    خب، می‌خواستیم بحث‌مان را ببریم به سمت مرجعیت علمی و تولید علم.

    تولید علم مثل تولید کود نیست که نگاه کارخانه‌ای به آن داشته باشیم. از رفتار دانشگاه امام صادق با دانش‌آموختگان و دانشجویان دکتری به وضوح برمی‌آید که مدیریت فعلی دانشگاه، هیچ قصدی بر تولید علم ندارد.

    چه‌طور؟

    دانشگاه ما موفق‌ترین‌های کنکور را انتخاب می‌کند. انگیزه‌کُشی می‌کند. تحویل جامعه می‌دهد و هیچ مسئولیتی برای ادامه کار نمی‌پذیرد. درحالی‌که باید انگیزه‌سازی کند و بسترها را فراهم کند. ادبیات آن آقای صاحب مقام این است که چند سال اینجا مزاحم بودید، خودتان را اذیت کردید، بروید دیگر! در وقت میوه‌چینی، همه را به ویژه منتقدان درون‌گفتمانی را از خودشان دور می‌کنند.

    روش تولید علم این دانشگاه چیست؟

    متأسفانه پس از گذشت سی چهل سال از تأسیس دانشگاه، هیچ راهبرد و روش مشخصی برای تولید علم در این دانشگاه شناخته‌شده نیست. 
                اینجا برای در و دیوار دانشگاه هزینه می‌کنند و سطح دانشگاه را با نصب کف‌پوش‌های جدید و گران در بخش اداری بالا می‌برند! توجه بیش از حد به ظواهر دانشگاه و تزئینات بدون توجه به محتوا و روش واقعاً سطحی‌نگری است. کارهایی انجام می‌دهند که در چشم باشد. همین تا بگویند ما این‌قدر ساختمان جدید ساختیم و این‌قدر دانشگاه را توسعه دادیم! میلیون‌ها تومان خرج ظواهر کرده‌اند. بخش‌های کمی قدیمی را تخریب و نوسازی می‌کنند. دیوار سبز را با فشار آب سفید می‌کنند. درخت‌ها را قطع می‌کنند. باغچه‌ها را چمن می‌کنند...
                 راهبرد دانشگاه «تلفیق از طریق معجزه» است؛ به این نحو که فقه ۴۰۰ سال پیش را با مثلاً اقتصاد آمریکایی قرن بیستم به دانشجو می‌دهند و انتظار دارند دانشجو در یک معجزه، خودش فقه اقتصاد امروز ایران را بنویسد! یک استاد مهمان دوره دکتری ما تعجب می‌کرد چه‌طور این دانشگاه که داعیه تولید علم را دارد، حتی یک واحد فلسفه اسلامی برای ما تدریس نکرده است و از میان دروس عقلی به ۳ واحد منطق در حد کارشناسی بسنده کرده است.

    این که گفتید به سکولاریسم نمی‌رسد؟

    دقیقاً. خیلی از اساتید ما این مسئله را باز کرده‌اند که دانشگاه امام صادق سکولارپرور تخصصی است. یعنی شما در زندگی فردی خود، مؤمن و مذهبی هستید و به نماز و ظاهر اسلامی پای‌بندید. اما در زندگی اجتماعی خود به ویژه رشته تخصصی خودتان هیچ حرفی از اسلام نمی‌دانید و به همان شیوه غربی عمل می‌‌کنید. چرا که فقه دانشگاه شما مسئله ۴۰۰ سال پیش را مطرح کرده است و کلاس‌های تخصصی شما مسئله روز را. پاسخ مسئله روز را شما در کتاب‌های ترجمه‌ای غربی می‌بینید که چه ‌بسا در خود غرب هم مورد تخطئه قرار گرفته است. شما اگر به عنوان مدیر متعهد از دانشگاه امام صادق خارج شوید، همان شیوه‌های غربی قرن بیستمی را در بانک،‌ بیمه،‌ بورس یا هر سازمان دیگری که هستید،‌ پیاده می‌کنید. چرا که چیز دیگری نخوانده‌اید.

    به هر حال،‌ شما انگیزه‌هایی داشتید که برای دکتری آمدید اینجا. انگیزه‌های فردی چه سهمی در تولید علم می‌توانند داشته باشند؟

    متأسفانه کاری کرده‌اند که ما پشیمونیم اومدیم اینجا دکتری بخونیم، خیلی‌ها هم که عمدتاً تأکید می‌کنند اگر کلاه‌شان بیفتد تو دانشگاه، نمی‌آیند برش دارند. ساختار و برخی افراد تمام تلاش خود را برای کوتوله‌پروری و نابود کردن انگیزه‌های فردی انجام می‌دهند. این دانشگاه باید جدی تدبیر کند و توجه کند که با کوتوله‌پروری و کوتوله‌ها حداکثر می‌توان «حرف» از تولید علم زد و شعار داد. تلاش برای رسیدن به قله‌های بلند و آرمان‌های رفیع،‌ بلندهمتی بلندقامتان را نیاز دارد. حالا دانشگاه آمده از بلندقامتان،‌ افق نگاه بلندشان را و همت ستودنی‌شان را گرفته است و آن‌ها را مشغول به چیزهای فرعی و حاشیه‌ای کرده است. بدتر از همه، با پولی کردن دوره تحصیل دوره دکتری، دیگر انگیزه‌ای برای بلندقامتان در این دانشگاه باقی نمانده است. واقعاً اگر به کسی بگویید شما دانشجوی درجه دو یا درجه سه هستی، او انگیزه پیدا می‌کند تولید علمی کند؟

    از مرجعیت علمی می‌گفتیم . رهبری سال ۱۳۸۴ همین را از دانشگاه خواستند که آدم برای این کار تربیت کند؛ معارف اسلامی در جامه زیبای علم عرضه شود. خب، دانشگاه این‌قدر به لوازم اجرایی وظیفه اصلی‌اش بی‌توجه است که همگان فهمیده‌اند دغدغه دانشگاه برگزاری کلاس‌ها به هر قیمت و تمام شدن واحدهای آموزشی است؛ نه علم و تربیت.

    از تلاش‌های خالصانه برخی استادان و دانشجویان بسیجی که بگذریم، مرجعیت علمی به طنز تلخ دانشگاه تبدیل شده است. به طرف می‌گن یک لطیفه دوکلمه‌ای بگو، می‌گه مرجعیت علمی! امروزه تنها بسیج دانشجویی دانشگاه تنها با اخلاص و مجاهدات جوانان بسیجی‌اش، توانسته مرجعیت هیئتی را در هیئت میثاق با شهدا به دست آورد. جهت‌گیری‌ها به سمت رسیدن به مرجعیت علمی نیست.

    مهم‌ترین ارکان تحقق مرجعیت علمی چیست؟

    نیت و دغدغه، دانشجو، استاد، ساختار، محتوا. ظاهراً در دانشگاه امام صادق فقط محتوا داریم! محتوا یعنی این‌که منابع اصلی قرآن و عترت سر جاش هستند. در بقیه موارد،‌ خبری نیست. تازه همه این ارکان باید در یک بستر تربیتی اتفاق بیفتند!

    حتی از نیت هم خبری نیست؟

    منظور من از نیت، ذهن هشیار آقایان مسئول نیست. ذهن ناهشیار و دغدغه مسئولان است که از رفتارها و گفتارهایشان پیداست. ما فردی را داریم ۳۴ سال نان دانشگاه امام صادق علیه‌السلام را خورده است اما ضعیف‌ترین سابقه را دارد که باورپذیر نیست. من این معیارهای کمّی را دلیل بر سواد و دانش نمی‌دانم اما برخی باید یک حرکتی از خود نشان بدهند تا بدانیم سواد دارند یا نه؟ انگیزه تولید علم دارند یا نه؟ مگرنه ما حضور ایشان در دانشگاه را به خاطر فساد و رانت فامیل‌بازی و به قول امروزی‌ها خویشاوندسالاری ارزیابی می‌کنیم؛ نه شایسته‌سالاری. امروزی‌ترش هم می‌شود ژن خوب!

    مشکل دانشجوها چیست؟

    پس از سال ۱۳۸۹، مدیر اداره گزینش دانشگاه اخراج شد و در نتیجه معیارهای گزینش عوض شد یا حداقل ما این‌طور می‌بینیم که دانشجوهای جدید ویژگی‌های متفاوت‌تری دارند و مثلاً بیش از علم به مثابه مسئله انقلاب اسلامی، چیزهای دیگری برای‌شان مهم است.

    این یک نکته خاص دهه ۹۰. نکته بعدی همان چیزهایی بود که عمومی بود و همیشه مسئله بود. دانشجو را باید از جهت انگیزه بارور کرد، بستر رشد را فراهم کرد، توانمند کرد و سپس در سال‌های بعد از دانش‌آموختگی میوه‌هایش را چید. بالاتر گفتم که دانش‌آموختگان بسیاری از دانشگاه رانده می‌شوند و حاضر نیستند کلاه‌شان را از دانشگاه برداند.

    استادهای دانشگاه امام صادق چه فرقی با دیگران دارند؟

    کی گفته فرق دارند؟

    به هر حال،‌ ظاهراً منظورتون این بود که مشکلی در جریان تولید علم با این استادان هست!

    بله. اما فرض بر مقایسه این دانشگاه با دیگران نیست. اگر دانشگاه را با گذشته خودش مقایسه کنیم، یا با وضع بایسته، ضعف استادان و مدیران دانشگاه را می‌بینیم. رئیس دانشگاه در گذشته یک فقیه بصیر انقلابی کارکشته بود؛ مبارز انقلابی زندان‌کشیده‌ای که قبل انقلاب دغدغه ارتباط با دانشجویان را داشت و از بالاترین مقام اجرایی واقعی کشور یعنی سمت برجسته نخست‌وزیری می‌آید می‌شود رئیس دانشگاه. او مظهر علم و تجربه بود. او خودش صاحب‌نظر و فقیه بود و بعضی جاها نظراتش با رهبری متفاوت بود. اما در مورد ویژگی مدیریتی یا علمی رئیس جدید، ندیده‌ام کسی نظر مثبتی بدهد و توانایی او را تأیید کند.

    سطوح مختلف مدیران دانشگاه هم به همین نحو. مثلاً روزگاری آیت‌الله علم‌الهدی، معاون آموزشی این دانشگاه بود. ناکارآمدی مدیران بعد از او که پشت سرهم تعویض شدند، قابل انکار نیست.

    دانشگاه از مدیران و اساتید بزرگ خود خالی شده است. معدود اساتید خوب باقی‌مانده هم سن‌شان بالاست و توان جسمانی‌شان روبه‌افول. آیت‌الله‌های دهه ۶۰ کجا هستند؟ خدایشان بیامرزدشان. متأسفانه بسیاری از اساتید جوان، اصلاً تدریس بلد نیستند. متأسفانه بسیاری از اساتید جوان در حوزه‌های غیرتخصصی خود درس می‌دهند. یک رویکرد مرحوم مهدوی این بود که اقتصاد لیبرال غرب را می‌داد به یک غرب‌گرای واقعی درس بدهد؛ کسی که واقعاً آن حرف‌ها را باور دارد. حالا بعضاً کسانی مباحث علوم انسانی غربی را درس می‌دهند که اصلاً به درستی متوجه نظر غربی‌ها نشده‌اند و نقاط قوت آن‌ها را نمی‌دانند.

    ما در مقطع دکتری، بحران استاد داشتیم. و البته این‌ها به معنی انکار وجود انگشت‌شمار مدیران و استادان خوب دانشگاه نیست.

    در مورد ساختار چه‌طور؟

    واقعاً ساختار دانشگاهی که می‌خواهد تولید علم کند هیچ فرقی با ساختار دیگر دانشگاه‌ها نباید داشته باشد؟ یعنی ناکارآمدی‌های این ساختار دانشگاهی ایران نیاز به برهان و شاهدمثال دارد؟!

    مسئله‌محوری باید از طریق ساختار در برنامه‌های آموزشی و پژوهشی،‌ حاضر باشد. ساختار ما هیچ‌گاه دانشجو را با مسئله‌های واقعی مواجه نمی‌کند تا دانشجو به حرکت درآید. البته ما از دانشجوی کارشناسی و ارشد انتظار خاصی نداریم. عمده حرف با تحصیلات تکمیلی و استادان محترم است. اما ریشه‌های درگیری با مسئله باید از همان دوره کارشناسی، خواب را از چشم دانشجویان علاقه‌مند ما برباید. این ساختاری که دانشجو را به روزمرگی و تکرار و بی‌حالی و بی‌حوصلگی می‌کشاند، اگر با مسئله‌مندی بارور شود، میوه‌های خوبی خواهد داد. خوشا به حال آن نسلی که با مسئله‌ها مواجه‌ می‌شوند و پیشگامان واقعی تولید علم در حوزه علوم انسانی بومی خواهند بود.

    به بستر تربیتی هم اشاره کردید.

    کار دانشگاه تربیت است. یک تربیت سکولار غربی داریم و یک تربیت اسلامی. در دانشگاه ما تربیت اسلامی رخت بسته. به‌جز تلاش‌های بعضی سرگروه‌های شهید مطهری یا دغدغه‌مندان دیگر در بسیج و دفتر اعزام، خبری از تربیت اسلامی نیست.

    عمده اساتید ما مربی نیستند و رسالت تربیتی برای‌ خودشان قائل نیستند. ساختارها هم تربیتی نیست. قوانین و مقررات هم کاملاً تربیت غربی را در پی دارد. مثلاً اسلام بر ناظر درونی تأکید می‌کند و غربی‌های انسان‌نشناس (!) بر ناظر بیرونی. این تفکر غربی است که در همه‌جای دانشگاه ما دوربین کار می‌گذارد. این همه امنیتی‌بازی‌ها که به معنای دزد بودن و شر بودن ذات دانشجویانِ گزینش‌شدهِ دانشگاه ماست، همه ناشی از تفکرات غربی مدیران ماست که شعار تربیت اسلامی می‌دهند ولی رنگ‌وبوی چندانی از اسلام و تربیت در اندیشه و رفتارشان نیست. فقط ظاهرشان را با ریش و عمامه اسلامی کرده‌اند. اخیرا ارتباط طبقات یک ساختمان بزرگ را قطع کردند،‌ چون ممکن است با وجود این همه دوربین، دانشجوی مسلمان دانشگاه امام صادق چند کتاب را از کتابخانه طبقه همکف بلند کند و با خودش از طبقات بالا خارج کند! بعضی مسئولان دانشگاه امام صادق را با خیابان‌های شهرهای کفر و شرک جهانی اشتباه گرفته‌اند. دیده‌اند آن‌جا برای کاهش تخلفات دوربین دارد، فکر کرده‌اند این‌جا هم باید دوربین بگذارند! خدا هدایت‌شان کند!

    خب، با این وضعیت دانشجویان فعلی دانشگاه چه کنند؟

    همه ما مسئولیم که دانشگاه را قوی کنیم. مطالبه، وظیفه اصلی همه ماست. تلاش‌مان را بکنیم تا مشکلات از رأس و ریشه درست بشود. دل‌خوش به وضع موجود نباشیم. گول نخوریم. بصیرت یعنی همین. جلوی روندهای غیراسلامی را بگیریم. حساس باشیم. ما مهمان این دانشگاه نیستیم،‌ صاحب‌خانه واقعی ما هستیم. آن کسی که می‌گفت شما دانشجویان می‌روید، زودتر از همه رفته است. به مسئولان یادآوری کنید که دوران عمرشان کوتاه‌است. دیگر فرصت ندارند. دانشجویان باید خود را بسازند و آماده کنند و منتظر کسی نمانند. ما در دوره دانشجویی خودمان تجربه کردیم می‌توانیم بدون کمک دانشکده،‌ خلاهای علمی رشته را پر کنیم. تابستان‌ها دوره‌ای به اسم دعوت داشتیم و از بهترین استادان و صاحب‌نظران بیرون دانشگاه استفاده کردیم و خودمان به خودمان رسیدیم و الحمدلله آن جمع عمدتاً در بهترین دوره‌های دکتری درس خواندند.

    به عنوان آخرین سؤال،‌ قضیه پولی شدن دانشگاه امام صادق چیست؟ مگر تحصیل در این دانشگاه رایگان نیست؟

    هرچند در ابتدای تأسیس، متولیان آن زمان دانشگاه بر این باور بودند که نباید از دانشجو پول گرفت، پس از فوت آیت‌الله مهدوی کنی، عده‌ای جوان ناپخته و کم‌تجربه، پولی کردن دانشگاه را عملی‌ کرده‌اند و از دکتری شروع کرده‌اند.

    قضیه از این قرار است که خود مرحوم مهدوی کنی، پیش از فوت در جمع دانشجویان این قضیه را مطرح می‌کند که بعد از من،‌ این‌ها دانشگاه را پولی می‌کنند، از دانشجو پول می‌گیرند و ۱۰ هزار دانشجو می‌آورند و می‌گویند [آیت‌الله] مهدوی نمی‌توانست دانشگاه را توسعه بدهد، ما توانستیم. مرحوم حاج آقای مهدوی کنی با اسم آوردن از دانشگاه آزاد و پیام نور می‌گویند من هم می‌توانم مثل آن‌ها پول بگیرم ولی علم و تربیت یک چیز است و مدرک چیز دیگری. بعد از فوت مرحوم مهدوی کنی، توسعه کمّی و توجه به ظواهر جایگزین کیفیت و توجه به بواطن امور شده است. کارهای تأسیساتی دانشگاه اوج گرفته است و بر تعداد نگهبان‌ها و دوربین‌های دانشگاه افزوده شده. حتی برای اولین بار حدود ۵۰۰ نفر را به عنوان پذیرفته در اردوی پیش‌دانشگاهی دانشگاه دعوت می‌کنند البته نصف آن‌ها حاضر به ثبت‌نام در این دانشگاه نمی‌شوند و انصراف می‌دهند. پذیرش سالانه دانشگاه ما در شش رشته معمولاً زیر ۲۰۰ نفر است و اقامتگاه‌ها و کلاس‌های کافی برای تعداد بیشتر ظرفیت ندارند.

    دانشجویان مقطع ارشد متعهد به پرداخت ۲ میلیون تومان به ازای هر نیم‌سال هستند. مثلا ۶ نیم‌سال تحصیل می‌شود ۱۲ میلیون تومان. هزینه سنوات و پایان‌نامه هم معمولا چند میلیون می‌شود. دوره کارشناسی هم معمولا ۱۰ ترم طول می‌کشد که هزینه‌اش جدا محاسبه می‌شود. در صورت نیاز به مدرک، هزینه تعهد چندده‌میلیونی خدمت هم به این‌ها اضافه می‌شود. انواع و اقسام جریمه‌های متعدد هم وضع شده است. مثلاً الان اگر دیر به جلسه امتحان برسی، پول می‌دهی و تأخیرت را می‌خری! دوره ما ۱۰ دقیقه مساوی با صفر بود. البته دانشگاه هنوز به گدایی کامل نیفتاده است و هزینه تحصیل را فقط از برخی دانشجویان دکتری که آن‌ها را درجه سه نامیده است، در ابتدای نیم‌سال‌ها دریافت می‌کند.

    همه این‌ها در حالی است که دانشگاه از منابع مصادره‌ای، وقف و اهدایی استفاده می‌کند، از منابع دولتی استفاده می‌کند، حتی امسال ۱۱ میلیارد تومان از دولت امید، ردیف بودجه مستقل به نام خودش گرفته است. خرده‌درآمدهای بزرگی را که بابت غذا و اسکان دانشجویان و مسائل دیگر کسب می‌کند، به این رقم اضافه کنید.

    به هر حال، من و رفقای هم‌دوره‌مان توان پرداخت شهریه تحصیلی به گران‌ترین نرخ دانشگاهی ایران را نداریم. اگر می‌دانستیم می‌خواهند پول بگیرند، ثبت‌نام نمی‌کردیم.

    یعنی نمی‌دانستید باید شهریه بپردازید؟

    نه در دفترچه سازمان سنجش و نه در اطلاعیه‌های اولیه دانشگاه و نه در متن تعهد محضری ما به دانشگاه،‌ هیچ جا حرفی از شهریه نیست. البته موضوع پرداخت شهریه در تعهد محضری و رسمی دانشجویان کارشناسی و کارشناسی ارشد با ذکر دقیق مبلغ تصریح شده است و آن‌ها باید شهریه بپردازند ولی در سایت دانشگاه یا دفترچه سازمان سنجش، هیچ جا بحثی از شهریه دوره دکتری نبود و هنوز هم دانشگاه در بسیاری از جاها این قضیه را اعلام نکرده است و حتی دروغ می‌نویسند و می‌گویند. در دفترچه سازمان سنجش، عنوان دوره‌های دکتری، دوره روزانه ذکر می‌شود. در گواهی‌های ما می‌زنند روزانه ولی دارند پول زور می‌گیرند. از دانشجوی درس‌خوان دوره روزانه که نباید پول بگیرند! حرام‌شان باشد! ما که راضی نیستیم. اول زندگی،‌ اول جوانی، باید کمرمان بشکند تا بتوانیم چندده‌میلیون تومان پول زور بدهیم به دانشگاهی که بهترین سال‌های عمرمان را به خدمتش گذراندیم. از اول می‌گفتند، ما نمی‌آمدیم.

    می‌گویید چرا مرجعیت علمی محقق نمی‌شود. پاسخ روشن است. در سنت اسلامی، علم منزلت داشت. به دانشجوی علوم دینی، شهریه پرداخت می‌کردند تا دغدغه غیرعلمی نداشته باشد. حالا پول‌های کلان می‌گیرند تا کسی که به سراغ علم دینی می‌رود،‌ تا سالیان سال نتواند کمرش را راست کند. ما خودمان در بدو ورود به دانشگاه در دهه ۸۰، هر ماه از دانشگاه پول شهریه می‌گرفتیم؛ پولی که در دهه ۶۰ با آن می‌شد در تهران،‌ اجاره خانه داد. حالا زمانه عوض شده و دیگر جایی برای مستضعفین نیست. دیگر علم منزلت ندارد. دانشجوی متقاضی دوره دکتری مثل ریگ ریخته. حتی در دانشگاه امام صادق به دانشجوی دکتری به چشم احمق‌هایی نگاه می‌شود که حاضرند نه فقط سرمایه عمر و وقت‌شان را هدر بدهند، بلکه‌ پول‌های کلان هم بدهند و در مقابل فقط یک مدرک بی‌ارزش بگیرند؛ مدرک دانشگاه غیرانتفاعی امام صادق. هم پول می‌گیرند،‌ هم توهین می‌کنند،‌ هم تحقیر می‌کنند، آخر سر هم می‌بینی هیچ چیز دست آدم را نگرفته است. ما که به مدرک نیاز نداشتیم. آمده بودیم کمکی بکنیم به تولید علم؛ ادای دینی بکنیم به تلاش‌های خالصانه استادمان مرحوم مهدوی کنی. تا ایشان بالاسر دانشگاه بود، ما هنوز امید به آینده روشن داشتیم. با رفتن ایشان، همه‌چیز به سرعت تاریک شد.

    در پایان اگر نکته دیگری دارید..

    امروز مهم‌ترین مسئله من در دانشگاه، محیط زیست است. تخریب بی‌رویه محیط زیست با تلاش ویژه مهندسان زحمت‌کش و سکوت استادان و مدیران محترم غیرقابل جبران است. در دهه ۸۰ دانشجویان پشت بلوک ۹، سبزی می‌کاشتند. یکی از مهم‌ترین ابعاد تربیت، تربیت در ارتباط با محیط زیست است که احادیث فراوانی در این زمینه داریم. دانشجویان را در قوطی‌کبریت‌های شش‌طبقه اسکان داده‌اند و ارتباطشان را با طبیعت قطع کرده‌اند. خدا به آمریکایی‌ها بابت کاشت آن همه درخت و ایجاد یک جنگل بزرگ پاداش خواهد داد و ما را به خاطرمان سکوتمان در قطع این درختان بی‌آزار که قطع شاخه‌های آن‌ها هم‌چون قطع بال فرشتگان است، سرزنش خواهد کرد. شما ممکن است مدیران و استادان و دانشجویان و ساختار دانشگاه را درست کنید و عقب‌ماندگی‌ها را جبران کنید، اما با محیط‌زیست که نمی‌شود شوخی کرد. این جبران‌ناپذیر است. ممنون.

     

     

     

  • نظرات() 
  • پنجشنبه 18 خرداد 1396

    شهادت احسان آقاجانی معمار
    شهید احسان آقاجانی معمار
    دانش‌آموخته ورودی کد ۸۳ معارف اسلامی و اقتصاد دانشگاه امام صادق علیه‌السلام
    دانشجوی دکتری اقتصاد دانشگاه امام صادق علیه‌السلام
    کارشناس اقتصادی مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی
    شهید واقعه تروریستی ۱۷ خرداد ۱۳۹۶؛ حمله گروهی از داعشیان به مجلس شورای اسلامی

    به سهم خودم به او تبریک می‌گویم. در راه علم شهید شدن،‌ افتخار بزرگی است.

  • نظرات() 
  • چهارشنبه 17 خرداد 1396

    مقدمه: صحبت‌هایی که مغفول ماند
    دکتر حسام‌الدین آشنا در دقایق پایانی بخش اول چهارمین گردهمایی اهالی فرهنگ و ارتباطات در دانشگاه امام صادق علیه‌السلام حضور به هم رساند. بخش دوم برنامه، افطاری دانشکده بود. 
    هرچند در پاره‌ای از موارد، تفاوت در دیدگاه‌ها و مبناها وجود دارد، سخنان او همواره دقیق و ارزشمند بوده است اما امسال با توجه به غیبت چهارساله او در دانشکده فرهنگ و ارتباطات و نقشی که گمان می‌رود او در پیروزی حسن روحانی در دو دور انتخابات ریاست جمهوری داشته است، حضور او بیشتر از سخنانش مورد توجه قرار گرفت.* من اینجا به یک حاشیه از سخنانش می‌پردازم و وارد متن می‌شوم.

    *از برخی حاضران در جلسه پرسیدم توصیه‌های دکتر آشنا چه بود. تنها آن‌ها فقط چند مثال از سبک زندگی و تأکید مبهمی بر محفوظات را به خاطر داشتند. به‌جز «منبر @menbar» خودم جایی هم ندیدم که متن یا گزیده‌ای از صحبت‌ها را منتشر کند.

    یک حاشیه
    دکتر آشنا که سبقه آخوندی دارد، این بار بیش از دفعات قبل، آخوندی شروع کرد. درست مثل آخوندهای منبر بر پیامبر صلوات فرستاد. شاید خواست ذهنیت مذهبی‌تری برای خود ایجاد کند یا شاید هم خواست فرصتی* برای فکر کردن به دست آورد تا موضوع بحثش را انتخاب کند و بپرورد. هدف،‌ هرچه بود، این دو نتیجه به دست‌ آمد.

    *در اعلام سین برنامه‌ها، خبری از سخنرانی دکتر آشنا نبود و به نظر می‌رسد ایشان فی‌البداهه موضوع سخنان خود را انتخاب کردند.

    متن: توصیه‌های استاد به دانشجویان
    - مهم‌تر از همه حواشی‌، متن صحبت‌ها بود که مغفول ماند. ایشان به این موضوع پرداختند که چه چیزهایی را در دانشگاه امام صادق می‌توانستند به دست بیاورند ولی به دست نیاوردند. به عبارتی دیگر، توصیه‌های مهم خود را برای دوره دانشجویی در زمان محدود ۱۲ دقیقه‌ بیان کردند. این توصیه‌ها سه و به تعبیر من چهار محور داشت:

    • یک. من به اندازه کافی محفوظات کسب نکردم. قرآن، شعر و حدیث به اندازه کافی حفظ نکردم.

    • دو. فرصت فکر کردن. اگر امروز به پرسش‌های سخت تن ندهید، فردا به سراغ شما می‌آیند.

    • سه. سبک زندگی باید یاد می‌گرفتیم از خورد و خوراک، ورزش و... تا تکلیف خودمان را با سیاست.

    • چهار. روشن کردن تکلیف آدم با خدا؛ تمرین تهجد و زندگی مؤمنانه در دوره دانشجویی سرمایه زندگی اوست.

    تأمل پایانی من
    خوب است همیشه خودمان را مخاطب ببینیم.
    من (حمید درویشی شاهکلائی) در دوره دانشجویی تلاش‌های فراوانی را در این محورها -که می‌تواند قابل افزایش هم باشد مثلاً کسب مهارت‌ها، مطالعه و تفکر انتقادی- انجام داده‌ام. اما همه چیز در حد تمرین ماند و ملکه نشد!* شاید یک علتش این باشد که هنوز دانشجو هستم. 

    *مثلاً ناظر به محور دوم، به پاسخ‌های خیلی خوبی برای مسائل مهم رسیدم. اما بسیاری از مسائل بدون پاسخ خوب ماند. ضمن این‌که بسیاری از همان پاسخ‌های خیلی خوب هم بعد از مدتی، کم‌رنگ و بی‌کیفیت شدند. زندگی جاری است.


    @Pavaraqi
    Pavaraqi.ir

    کانال پاورقی را در پیام‌رسان ایرانی «بله» دنبال کنید! کانال پاورقی هم‌‌اکنون بیش از ۲۰۰ نفر عضو در «بله» دارد.
    اگر از نرم‌افزارهای اندرویدی و گوشی‌های هوشمند استفاده نمی‌کنید، نسخه وب پیام‌رسان بله با نشانی: https://web.bale.ai در خدمت شماست. با رایانه خود از یک پیام‌رسان ایرانی خوب بهره‌مند شوید!
    نسخه اندرویدی و iOS را هم در کافه بازار و اپ‌استور بجویید.

  • نظرات() 
  • یکشنبه 7 خرداد 1396

    آخرین بار به نظرم ۱۰ سال پیش بود که با بچه‌های دانشگاه رفته بودیم یزد.حرف‌هایی که در کنیسه یهودیان شنیدیم، اون راهنمای جوان گردشگری که حرف‌های خوبی درباره ابعاد فرهنگی و اجتماعی معماری می‌گفت، همه تجربه‌های باارزشی برای من بود.

    برنامه اردوی یزد علمی فرهنگی یزد امسال دانشکده فرهنگ و ارتباطات هم خیلی خوش گذشت.
    جای همه دوستانی که نیامدند، خالی. 
    ضمن تشکر از همه میزبانان و کارشناسان در شهرهای یزد و میبد، جا دارد به طور ویژه از آقای دکتر سید مجید امامی که تمام تلاش خود را در جهت پربار برگزار شدن اردو انجام دادند، تشکر کنم. واقعاً از این‌که یک استاد دانشکده، تمام وقت به اردو و برنامه‌هایش پرداخت و در عین حال، همه امور اجرایی و هماهنگی‌ها را هم انجام می‌داد، شگفت‌زده شدم. یک خاطره خوش و به‌یادماندنی به جمع تجربیات اردویی من اضافه شد.

    تعجب می‌کنم از خیل عظیم دوستان فرهنگ و ارتباطاتی که در این اردو شرکت نکردند. حیف است این تجربه‌ها از دست برود.

    @Pavaraqi
    Pavaraqi.ir

    کانال پاورقی را در پیام‌رسان ایرانی «بله» دنبال کنید! کانال پاورقی هم‌‌اکنون بیش از ۲۰۰ نفر عضو در «بله» دارد.
    اگر از نرم‌افزارهای اندرویدی و گوشی‌های هوشمند استفاده نمی‌کنید، نسخه وب پیام‌رسان بله با نشانی: https://web.bale.ai در خدمت شماست. با رایانه خود از یک پیام‌رسان ایرانی خوب بهره‌مند شوید!
    نسخه اندرویدی و iOS را هم در کافه بازار و اپ‌استور بجویید.

  • نظرات() 
  • جمعه 15 بهمن 1395

    • تجربه‌نگاری یکی از دانش‌آموختگان رشته فرهنگ و ارتباطات دانشگاه امام صادق علیه‌اسلام از تلاشش برای استخدام به عنوان یک معلم آموزش و پرورش و ناکامی‌اش به خاطر بی‌اعتباری مدرک تحصیلی!
    • تصور می‌شود دانش‌آموختگان دانشگاه امام صادق علیه‌السلام فقط کافیست درس‌شان تمام شود تا بروند سر کار! در حالی که این‌طور نیست. این مسئله در رشته معارف اسلامی و فرهنگ و ارتباطات که به اختصار فرهنگ و ارتباطات نامیده می‌شود،‌ جدی‌تر هم هست. البته مشکل به همین قضیه محدود نمی‌شود.
    •  یادداشت زیر را دوست عزیزم حامد سجادی در گروه کاریابی رشته فرهنگ و ارتباطات ارسال کرده است و به جهت اهمیت موضوع، این‌جا بازنشر می‌شود. این موضوع از جهت توهم‌زدایی از خانواده‌های داوطلبان جدید تحصیل در دانشگاه امام صادق علیه‌السلام هم حائز اهمیت است.

       تجربه‌نگاری مصاحبه استخدامی و بحران مدرک فرهنگ و ارتباطات

       1... با توجه به دیر رسیدن کارت پایان خدمت فرصت ثبت‌نام در آزمون استخدامی خدمات کشور میسر نشد و در آخرین لحظات اقدام به ثبت‌نام در آزمون استخدامی آموزش و پرورش نمودم.

    در حین ثبت‌نام متوجه شدم اگرچه رشته معارف اسلامی و فرهنگ و ارتباطات دارای کد مشخص شده برای سیستم است (یعنی در سامانه سنجش چنین رشته‌ای موجود است) اما این رشته زیرگروه هیچ رشته دیگر و هیچ شاخه دیگری محسوب نمی‌شود؛ 
    بنابراین در رشته‌هایی نظیر دبیری علوم اجتماعی که رشته‌هایی نظیر جامعه‌شناسی، علوم ارتباطات اجتماعی، مددکاری اجتماعی، انسان‌شناسی و .... امکان حضور داشتند، این رشته اساساً به عنوان عضوی از شاخه علوم اجتماعی محسوب نمی‌شد! و سیستم با ثبت آن پیغام خطا می‌داد.

     به‌ناچار رشته را علوم ارتباطات ثبت کردم و در بخش گرایش عنوان کامل رشته همراه با گرایش را نوشتم! تا کارت ورود به جلسه بگیرم.

       2... روز آزمون همزمان با آزمون استخدامی سایر دستگاه‌ها بود؛ بدون فرصت مطالعه پیشین در آزمون شرکت کردم؛ سطح سؤالات خوب و البته کمی پیشرفته بود اما با توجه به رقبا، دانش قبلی و احتمالاً اقبال و شانس جزء رتبه‌های اول استان در شاخه «دبیری علوم اجتماعی» شدم!

     لازم به ذکر است که کل ماجرا سر استخدام شدن مجموعا 7-8 نفر در کل استان بود!  

     ....و اما روز مصاحبه...  

    در محل مصاحبه حاضر شدم و در حین انتظار برای ورود به جهت بررسی مدارک با سایر افراد نیز آشنا شدم.

     (چند نفر را دیدم که در گوشه‌ای جمع شده‌اند و در حال مرور سریع  و همراه استرس جزواتی هستند؛ نگاهی که انداختم، نام هابرماس و مارکسیسم ساختارگرا و ایدالیسم هگلی و... را در بالای هر برگ از سررسید مذکور دیدم!) 

    سایر رقبای خودم را هم برای آن تک پست معلمی در شهرستان -که از پیش مشخص نموده بودم- شناختم؛ افراد مؤدب و خوش‌برخوردی که در رشته جامعه‌شناسی و مردم‌شناسی در شهرستان‌های تابعه و بعضاً محروم استان با حداقل امکانات آموزشی تحصیل کرده بودند و بدون ادعا منتظر اقبال خود بودند. 

    در مجموع کلی با هم رفیق شدیم و خوش گذشت!  

     گزینش در سه بخش «بررسی مشخصات و مدارک»، «معاینه عمومی پزشکی» و «مصاحبه عمومی و تخصصی» انجام می شد.

       در قالب نفرات شماره 40-50 وارد سالن برای بررسی مدارک شدم؛ چیزی شبیه میزهای متعدد بررسی تعرفه‌های رأی‌گیری در انتخابات؛ پس از بررسی مدارک هویتی در میز اول دوم اثبات آن که من هیچ نسبتی با خانواده ایثار گران ندارم! (گرچه عمویم شهید شده است.)
     به میز بررسی مدرک تحصیلی دانشگاهی رسیدم.

     ✋✋✋✋ سایر دوستان پیام نوری و آزادی و علمی کاربردی با همان سرعت معمول از این میز هم گذشتند و پس از تکمیل پرونده به بخش معاینه پزشکی ارجاع شدند اما مسئول میز پرونده من را با مکث قابل ملاحظه‌ای بررسی کرد و با تعجب به من گفت:
     این اسم رشته شماست؟ 
    - گفتم: آره مگه چشه؟! 
    گفت: کمی بلند نیست؟ 
    «معارف اسلامی
     و
     فرهنگ
     و 
     ارتباطات
     گرایش مطالعات سیاستگذاری»
      بعد چه ربطی به دبیری علوم اجتماعی داره؟ باید بررسی بشه!  

    این مکث به حدود 15 دقیقه رسید؛ پس از آن، پرونده به مسئول گزینش کل استان ارجاع شد و برحسب تصادف آقای بزرگمهر به‌عنوان یکی از مدیران اصلی وزارت‌خانه در امر گزینش در حال بازدید و بررسی مشکلات بود.  

    پس از ارجاع و کلی معطلی پاسخی که از آقای بزرگمهر شنیدم، این بود که

     این رشته در جلسه‌ای که توسط نماینده سازمان سنجش و وزارت علوم داشتیم، به عنوان زیرمجموعه علوم اجتماعی و علوم ارتباطات اجتماعی ثبت نشده است و بر این اساس، دلیلی برای پذیرش شما وچود ندارد چون اساساً رشته «غیرمرتبط» با علوم اجتماعی محسوب می‌شود! 

     هنگامی که دفترچه پذیرش دکتری 95 سنجش را که در آن در بخش علوم ارتباطات  دو رشته علوم ارتباطات و فرهنگ و ارتباطات را به صورت توأم در مقطع دکتری ذکر شده بود، به وی نشان دادم، در پاسخ گفت:

     اولاً ملاک عمل ما دفترچه ثبت شده توسط سازمان سنجش و امور استخدامی است؛ 
    ثانیاً لفظ دقیق ثبت شده علوم ارتباطات اجتماعی و حتی علوم ارتباطات هم کفایت نمی‌کند؛ چه رسد که این رشته زیر مجموعه آن است 
    و ثالثاً آن که در مقابل برخی رشته‌های نظیر جامعه‌شناسی ثبت شده است (همه گرایش‌ها) اما در مقابل علوم ارتباطات چیزی ثبت نشده است! 
    بنابراین حتی اگر این موضوع را بپذیرم، مسئولان مربوط، هویتی برای این رشته به‌عنوان گرایشی از علوم ارتباطات قائل نشده‌اند! 
    و در مجموع پذیرش شما علاوه بر آن مشکلی از شما را رفع نمی‌کند و در نهایت در هنگام ثبت به عنوان استخدام دولتی به مشکلی بر می‌خورید، توبیخ و بازخواست نیز از همکاران من را نیز در پی دارد! 
     و تمام!✋✋ 

     پ ن1: بر این اساس بنده به دلیل عدم اعتبار مدرک در همان میز دوم ماندم و طی هفته آینده فردی جهت مصاحبه جایگزین می شود.

     پ ن2: هنگامی که از دانشگاه فرهنگیان خارج می‌شدم، سایر رفقای علوم اجتماعی پیام نوری و آزاد را دیدم که مصاحبه را نیز تمام کرده بودند و تقریباً راضی بودند.

    پ ن 3: بندی در صفحه سوم دفترچه سازمان سنجش ذکر شده است که امیدوارم در دفترچه پذیرش استخدامی خدمات کشور نباشد و آن این است که اگر مدرک مقطع کارشناسی شما غیر مرتبط شناخته شود، شما حتی در صورت دارا بودن مدارک بالاتر مرتبط، قادر به احراز صلاحیت نیستید! نمونه آن فردی در روز مصاحبه با وجود کارشناسی ارشد روانشناسی از تهران و سابقه تدریس دانشگاهی به دلیل مهندسی بودن مدرک کارشناسی مورد مصاحبه قرار نگرفت و این یعنی مشکل اعتبار رشته در صورت عدم اصلاح اساس، قابل حل نیست مگر با شرکت مجدد در کنکور کارشناسی!   

     موفق باشید!  

  • نظرات() 
  • دوشنبه 22 آذر 1395

    انتخاب رشته دانشگاه امام صادق علیه السلام در مقطع دکتری به چه کسانی پیشنهاد نمی‌شود؟

    سه شرط خاص دانشگاه ما برای جذب دانشجوی دکتری:
    1- زبان  عمومی (تافل دکتری، یا تافل یا تولیمو)
    2- آزمون اسما (آزمون سراسری معارف اسلامی)
    3- گزینش و تحقیقات احراز صلاحیت مکتبی (انقلابی اسلامی)

    • شرط برخورداری از مدرک زبان عمومی (گواهی قبولی در آزمون زبان ورود به دکتری دانشگاه امام صادق علیه‌السلام) معمولا در موقع تصویب طرح رساله دکتری جدی می‌شود و قبل آن، چندان مطالبه نمی‌گردد. حداقل در مواردی برای برخی از دانشجویان  در گذشته چنین بوده است. دانشگاه امام صادق علیه‌السلام علاوه بر مدارک معتبر بین‌المللی، مدرک تولیموی سازمان سنجش و نیز مدارک آزمون زبان (موسوم به تافل دکتری) بسیاری از دانشگاه‌های کشور نظیر تهران،‌ مدرس و آزاد اسلامی را می‌پذیرد؛ البته با سقف نمره خاص خودش! (مثلا دانشگاه آزاد نمره قبولی را در آزمون ۵۰ اعلام می‌کند ولی دانشگاه ما می‌گوید که باید حداقل ۶۰ کسب کنید!) راستی، در مصاحبه شفاهی، آماده پاسخگویی به سؤالات انگلیسی (عمدتاً درباره کارهای قبلی خودتان یا طرح رساله دکتری خودتان) باشید؛ یعنی حداقل بتوانید چکیده پایان‌نامه ارشد را به انگلیسی توضیح بدهید.

    • شرط آزمون اسما، شرط مهم، جدی و متمایزکننده‌ای است. برخی از دانشجویان دانشگاه ما یا طلبه‌های حوزه علمیه هم نمی‌توانند در این آزمون دشوار (کتب شهید مطهری، 10 جز المیزان، قواعد عربی، فقه استدلالی و اصول فقه) قبول شوند. معمولا داشتن مدرک اسما برای ورود به دکتری لازم است و در این قضیه مهلت داده نمی‌شود. فکر می‌کنم در شرایط خاصی مثل سال 90 بعضی از دانشجویان دانشگاه بدون کسب گواهی قبولی در اسما وارد شدند و مدرک اسما را بعدا گرفتند. البته عبور از این سد نشدنی نیست و به ویژه‌های در سال‌های اخیر، افراد بسیاری از بیرون دانشگاه امام صادق علیه‌السلام توانسته‌اند در این آزمون موفق شوند. در فروشگاه داریم نقطه‌آی‌آر، برخی از فایل‌ها و نمونه‌سؤال‌هایی را که ممکن است برای داوطلبان این آزمون، مفید باشد، با قیمت ارزان به فروش می‌رسد و درآمد آن خرج امور خیریه می‌شود. (به عنوان مثال: نمونه سؤالات عربی)

    • شرط سوم: متأسفانه قبولی در گزینش، جدی‌ترین شرط است. بسیاری از نخبگان مذهبی ما به همین خاطر از ورود به دوره کارشناسی دانشگاه هم بازمانده‌اند. سوابق اجتماعی فرهنگی سیاسی و گرایشات فکری و عقیدتی موضوعی است که دانشگاه هیچ‌گاه از آن نگذشته است. در مواردی گفته شده است که دانشجویان سابقا گزینش شده دانشگاه هم در گزینش مقطع دکتری رد شده‌اند! اخیرا نقص(!) در سوابق عقیدتی و اجرایی باعث شده که دانشجویان در گروه‌های درجه ج و ب پذیرفته‌شوند و از این جهت، مشمول هزینه‌های دکتری دانشگاه بشوند. 
    اجمالاً اگر نکات منفی در سوابق پرونده شما وجود دارد، حتما بی‌خیال این دانشگاه شوید و آبروی خودتان را حفظ کنید! 

    جالب است بدانید که 
    زنان نیز می‌توانند در مقطع دکتری در کلاس مختلط در دانشگاه واحد برادران شرکت کنند. (مثلاً 2 نفر خانم و سه نفر آقا در یک کلاس). چنین موردی ظاهرا تنها یک بار برای مورد خاص اتفاق افتاده است و بعد از آن هم البته با تغییراتی مشاهده شد. بنابراین تقریبا می‌توان گفت زنان نمی‌توانند در دانشگاه امام صادق علیه‌السلام دکتری بخوانند!

    وارد خواهران دوره دکتری مدیریت آموزشی را ویژه خواهران و در محل همان واحد (بدون برادران) برگزار می‌کند.
    این سال‌ها هم دوباره امتحان تخصصی هر دانشگاه رایج شده است. در امتحان تخصصی کتبی دانشگاه امام صادق علیه‌السلام درس فرهنگ و ارتباطات در اسلام نیز وجود دارد! گاهی درس سیاستگذاری هم به عنوان یکی از مواد امتحانی مهم می‌شود که شامل بحث‌های مدیریتی (تصمیم‌گیری) و سیاستگذاری عمومی است.


    با توجه به فوت آیت‌الله مهدوی رئیس مادام‌العمر دانشگاه امام صادق علیه‌السلام و نیز عنایت به روند سال‌های اخیر دانشگاه،‌ به ویژه شیوه مدیریتی رئیس جدید دانشگاه (دکتر محمدسعید مهدوی کنی را بیش‌تر بشناسید!) و نیز مسئولیت‌پذیری‌های اعضای محترم هیئت امنا در امور دانشگاه(!)، تحصیل در مقطع دکتری این دانشگاه به هیچ وجه به کسی پیشنهاد نمی‌شود. حقیر و بسیاری از دوستانم پشیمانیم و نامه‌های اعتراضی چندی نیز نوشته‌ایم ولی گوش شنوایی نیست.

    برخی فایل‌های مورد نیاز و پیشنهادی:
    عمومی:
    دکتر محمدسعید مهدوی کنی را بیش‌تر بشناسید!
    تعهد محضری دانشجویان دکتری دانشگاه امام صادق علیه‌السلام (متن تعهد ممکن است در سال‌های مختلف تغییرات جزیی بکند!)




    اسما:




    آخرین ویرایش این مطلب: آذر ۱۳۹۵

  • نظرات() 
  • جمعه 30 مهر 1395

    «محمدرضا کوه‌کن»، دانشجوی دوره دهم رشته معارف اسلامی و فرهنگ و ارتباطات دانشگاه امام صادق علیه‌السلام از شهر مقدس قم است.

    خوش‌ذوق و هنرمند است. او مثل بسیاری از امام‌صادقی‌ها، تجربیات خوبی از کار تشکیلاتی در بسیج دانشجویی دانشگاه امام صادق علیه‌السلام به دست آورده است.

    مدتی است در حوزه بین‌الملل و جهان اسلام، آرمان صدور انقلاب را پی‌گیری می‌کند. شاید هر شب دهه اول محرم امسال در غرفه جهان اسلام #هیئت_بسیج_دانشجویی_دانشگاه_امام_صادق (#میثاق_با_شهدا) ثمره بخشی از تلاش‌های او و هم‌راهانش را در دعوت از فعالان انقلابی کشورهای دیگر دیده باشید؛ جوانانی که به سؤالات عزاداران حسینی از وضعیت انقلاب در کشورهای خود می‌گفتند.

    او این روزها نارنجکش را به مرجعی برای فعالان فرهنگی عرصه تشیکلات انقلابی تبدیل کرده است و با رسانه‌های کوچک و اثرگذار خود در تبیین گفتمان انقلاب اسلامی می‌کوشد. 

    خدا خیرش دهاد!

    @Narenjak_ir
    #جوان_مؤمن_انقلابی_جهادی
    https://telegram.me/joinchat/BHxTBT0J2G48AwsmBwws9A
    @Pavaraqi

  • نظرات() 
  • چهارشنبه 28 مهر 1395

    سطح دغدغه حجت‌الاسلام دکتر محمدسعید مهدوی کنی به عنوان رئیس دانشگاه
    حجت‌الاسلام دکتر محمدسعید مهدوی کنی رئیس دانشگاه امام صادق علیه‌السلام علی‌رغم ۳۴ سال زندگی دانشگاهی در دانشگاه امام صادق علیه‌السلام به عنوان دانشجو و سپس عضو هیئت علمی، تنها یک مقاله علمی پژوهشی (آن هم به صورت دو اسمی و با مشارکت دانشجو) دارد. 

    دخالت‌های بی‌جا و حساسیت‌های بی‌مورد رئیس دانشگاه، موجبات طنز و تمسخر جایگاه ریاست دانشگاه امام صادق علیه‌السلام در میان افواه دانشجویان و شبکه‌های اجتماعی شده است. دانشجویان دل‌سوز و انقلابی این دانشگاه بارها اعتراض خود را نسبت به این‌که چرا متولیان دانشگاه امام صادق علیه‌السلام،‌ حرمت این امامزاده را نگاه نمی‌دارند، ابراز کرده‌اند.

    این نامه و نظایر آن نشان می‌دهد که قرار دادن چنین فردی در موضع ریاست دانشگاه، سبب نمی‌شود که او به مسائل علمی و اهداف کلان و بلند دانشگاه بیندیشد. تنها شأن ریاست دانشگاه امام صادق علیه‌السلام که روزگاری فقیهی بصیر و سیاست‌مداری صادق بر آن تکیه زده بود، پایین آمده است و عواقب و تبعات این تنزل و بس!

    در همین جا به جاست دومین سالگرد ارتحال پدر ایشان، مرحوم فقیه بصیر آیت‌الله محمدرضا مهدوی کنی، رئیس سابق دانشگاه امام صادق علیه‌السلام را تسلیت بگویم. یادی کنم از او که چه هوشمندانه پیش‌بینی کرده بود بعد از فوتش، دانشگاه راه به مسیر دیگری می‌برند. او نگران بود بعد از فوتش این‌ها دانشگاه را تبدیل به دانشگاه آزاد و پیام نور می‌کنند. دانشگاه را پولی می‌کنند و می‌گویند که [آیت‌الله] مهدوی نمی‌توانست اداره کند. او با مقایسه بحث «علم و تربیت» با «مدرک» می‌گفت که من اگر بخواهم می‌توانم ده هزار تا دانشجوی پولی بگیرم ولی علم و تربیت با پول نمی‌شود.

    @pavaraqi

  • نظرات() 
  • چهارشنبه 14 مهر 1395

    دسته روزانه هیئت میثاق خیلی باصفاست؛ دسته سنتی عزاداری.
    دودمه متناسب با هر روز دهه در دو دسته کوچک؛ عمدتا هم تنها با حضور دانشجویان انجام می‌شود. پیش‌ترها استادان دانشگاه امام صادق علیه‌السلام بیش‌تر در این تعظیم شعائر اسلامی شرکت می‌کردند، اما به نظر می‌رسد این اواخر کم‌توفیق شده‌اند. 

    راستی، معمولاً جمعیت کل دسته به صد نفر هم نمی‌رسد. اما خلوص و صفای عجیبی دارد. 

    دسته‌روی از کنار شهدای گمنام دانشگاه امام صادق علیه‌السلام شروع می‌شود تا مزار شهدای گمنام مسجد قدس (چهارراه). یک روضه‌خوانی مختصری هم آن‌جا می‌شود و دسته در دو صف با سینه‌زنی به دانشگاه بر می‌گردد؛ چای داغ مجلس ارباب آن‌جاست!

    در طول مسیر،‌ آن‌جایی که از کنار خانه‌های مردم رد می‌شود، بلندگو به کناری گذاشته می‌شود و تنها صدای حنجره‌های عزاداران حسینی است که به گوش می‌رسد.

    تاسوعا و عاشورا که می‌شود،‌ دسته صبح حرکت می‌کند و تا میدان شهید طهرانی‌مقدم می‌رود. البته آن روز دیگر دسته نیست، به راهپیمایی و تجمع بیش‌تر شبیه است؛ از بس حضور چندده‌هزارنفره عزاداران گسترده است.

    دسته‌روی روزانه تقریبا ۴۵ دقیقه زمان می‌برد. کمی بعد از ساعت ۱۳ شروع می‌شود و قبل از ساعت ۱۴ هم تمام می‌شود تا دانشجویان به برنامه‌های کلاسی خود برسند.

    یارب از دل‌های ما مهر و محبت را مگیر
    این تجمع این توسل این عبادت را مگیر

    @pavaraqi

  • نظرات() 
  • سه شنبه 13 مهر 1395

    #خبر
    هفتمین نشست از سلسله نشست‌های ارتباطات صدرایی با عنوان «بررسی تأثیر نگاه معناشناسانه صدرایی در نظریه فرهنگ و ارتباطات؛ چیستی و هستی فرهنگ و ارتباطات»  ۱۴ مهر ۱۳۹۵ از ساعت ۱۳ تا ۱۵ در پژوهشگاه فرهنگ، هنر و ارتباطات  برگزار می‏ شود.

    در این نشست که به همت پژوهشکدۀ ارتباطات پژوهشگاه برگزار می شود، «هامون سلامتی»، دانش ‏آموخته رشته معارف اسلامی و فرهنگ و ارتباطات درباره «معناشناسی»، «معناشناسی صداریی»، «چیستی و هستی فرهنگ و ارتباطات» و «روابط میان فرهنگ و ارتباطات» سخنرانی خواهد کرد.

    حضور پژوهشگران و علاقه‌مندان در این نشست آزاد است.

    #نکته: هامون سلامتی، دوست و برادر عزیز من در دانشگاه امام صادق علیه‌السلام،‌ دانشجوی پُرتوان و بااستعدادی است که با پشتکار شخصی خود توانسته «باسواد» شود. حوزه علاقه او، بر پایه علوم عقلی است که در دانشکده ما که حتی یک واحد فلسفه یا فلسفه اسلامی در آن تدریس نمی‌شود!
    #نکته۲: درس مهم هامون سلامتی برای همه دانشجویان سال‌پایینی دانشگاه امام صادق علیه‌السلام روشن است؛ خودتان باید حرکت کنید.
    @pavaraqi

  • نظرات() 
  • یکشنبه 11 مهر 1395

    محمدعلی شاکری، ورودی ۱۳۸۷ رشته معارف اسلامی و فرهنگ و ارتباطات دانشگاه امام صادق‌ علیه‌السلام است. بی‌شک او برجسته‌ترین شاگرد استاد محسنیان در دهه اخیر بوده است. خواندن یادداشت او درباره کتاب، از این جهت که در همه این سال‌ها کنار استاد بوده است، خواندنی و مهم است.

    یادداشتی برای #ارتباط_شناسی2

    با سلام و وقت بخیر

    بلاخره بعد از 25 سال و 15 بار تجدید چاپ، ویرایش جدید کتاب «ارتباط شناسی» با نام «ارتباط شناسی2» اثر ارزشمند دکتر #مهدی_محسنیان_راد منتشر شد. از آنجا که سابقه شاگردی پر دوام تر ایشان را طی هشت سال گذشته داشته ام، لازم دانستم مختصراً درباره آن اطلاع دهم.

    کتاب ارتباط شناسی2، به عنوان ویرایش جدیدی بر آن کتاب قدیمی و شناخته شده، طی ده فصل و با یک فصل صفر به جای مقدمه، منتشر شده است که اثری به کلی متحول شده و بسیار تعمق برانگیز تر از آن کتاب را عرضه داشته است.
     
    این کتاب را می توان به نوعی، چکیده فوق العاده ای از همه اندیشه ورزی ها و نظریه پردازی های این استاد ارتباطات در حوزه ارتباطات شناسی (Communicology) و طی دست کم 40 سال فعالیت علمی شان دانست که واقعاً خواندنی است. اگر تنها بخواهم به یکی از نظریه پردازی های بدیع این کتاب اشاره کنم، تبیین چهار شرط برای برقراری #ارتباطات_موفق و طرح مبحث مشروحی پیرامون شروط #اثرگذاری_پیام را می توان در این اثر فوق العاده، مورد اشاره قرار داد که منظومه ای کاربردی، تعمق برانگیز و بی مانند در میان آثار فارسی و حتی شاید انگلیسی را در این حوزه به دست می دهد. 

    همچنین استاد ارجمند در این کتاب، نتایج تحقیقات میدانی که طی سال های گذشته توسط همکاران و دوستان دانشگاهی شان در کشورهای غربی و دانشجویان شان در سراسر کشور اجرا شده را به طور مفصل گزارش نموده اند که شاید برای دانشجویانی که در سال های تحصیل شان، در اجرای گوشه ای از این مطالعات میدانی سهیم بوده اند، بسیار خواندنی و جالب توجه و البته خاطره انگیز باشد. ضمن آن که دکتر محسنیان راد، مثل همیشه عدالت را نیز در ذکر نام دانشجویانی که در این طرح ها نقش در خور داشته اند، رعایت نموده و علاوه بر بیان تشکری کلی از آنان در فصل صفر کتاب، اسامی دانشجویانی که در اجرای این طرح ها کمک و نقش آفرینی درخور داشته اند را در پانویس های کتاب به فراخور آورده اند.

    در نهایت، خواندن این اثر ارزشمند را به همه بچه های فرهنگ و ارتباطات و همین طور علاقه مندان و فعالان در این عرصه از میان دانشجویان رشته های دیگر توصیه می کنم.

    ارادتمند
    محمدعلی شاکری

  • نظرات() 
    • تعداد صفحات :24
    • 1  
    • 2  
    • 3  
    • 4  
    • 5  
    • 6  
    • 7  
    • ...  

    پیشنهادهای من

    filesell درباره من و وبلاگم

    آخرین مطالب



    آمار وبلاگ

    • کل بازدید :
    • بازدید امروز :
    • بازدید دیروز :
    • بازدید این ماه :
    • بازدید ماه قبل :
    • تعداد کل مطالب :
    • آخرین بازدید :
    • آخرین روزآمد :

    اَبر برچسب‌های پاورقی



    قفسه؛ کوتاه‌نوشت‌های من درباره کتاب‌هایی که خوانده‌ام